Omslag voorkant

Recensie Mieke Schepens

“Van werkloos tot depressief” – een zoektocht naar een nieuwe toekomst

Van de achterflap:

‘Van werkloos tot depressief’ is een autobiografisch verhaal: een zeer openhartige beschrijving van een jarenlange zoektocht naar een nieuwe toekomst. Onderwerpen die de revue passeren zijn onder andere: Wat betekent het om werkloos te worden en te zijn? Met welke instanties krijg je te maken? Het aparte wereldje van re-integratie en is dit geldverspilling? Volledig arbeidsongeschikt en chronisch depressief; wat is dat?

Het boek is vlot geschreven, leest heel gemakkelijk en is daardoor toegankelijk voor een breed publiek. Rode draad: Hoe moeilijk kan het zijn om beperkingen te accepteren en een nieuwe koers in te slaan?

Een absolute aanrader voor lotgenoten en hulpverleners!

 

Mijn mening:

Dit bijzonder openhartig boek had ik in een mum uitgelezen. De auteur heeft zich hier kwetsbaar op durven stellen en daarmee taboes doorbroken.

Ik heb zelf nooit met het UWV te maken gehad, maar zoals de gang van zaken daar beschreven wordt is het niet anders dan bij een willekeurige redelijk grote lokale bank. Ook hier zijn de leidinggevenden alleen met zichzelf bezig en het zal hen worst wezen wat er met hun ondergeschikten gebeurt in het bedrijfsleven. Dat leidt vaak tot een depressie. Sommigen kiezen er dan voor niet via het UWV een uitkering te vragen, maar de boosdoeners laten opdraaien voor hun daden en krijgen dan een paar jaar doorbetaald (na de bemoeienissen van een advocaat). Dat werkt beter omdat het UWV vaak ‘goede’ contacten heeft met het bedrijfsleven en reageren zoals die het graag zien, zo is gebleken.

Ook daar is het een jacht op bonussen en dat heeft niets te maken met de reden waarvoor deze instanties in het leven geroepen zijn.

Het verhaal is opgetekend uit de eigen beleving van de auteur, dat maakt het bijzonder persoonlijk maar daardoor wel ietsje minder objectief, maar toch heel kritisch.

Feit blijft dat hij van het ene op andere moment een nummer werd, een dossier; geen mens of voormalig collega.

Een pluspunt is ook de mogelijkheid voor de lezer om de theoretische beschrijvingen in de bijlagen te bekijken.

Een Eye-opener! Je bent niet alleen!

 

maandag, april 4, 2016

Blogs Mieke Schepens: http://graaggelezen.blogspot.nl/

OP DE SCHOP

DEZE WEBSITE GAAT IN 2016 OP DE SCHOP.

ONTWORPEN VOOR MIJN EERSTE BOEK “VAN WERKLOOS TOT DEPRESSIEF”.

NU IS DAAR “VIS OP VRIJDAG” BIJGEKOMEN: EEN SELECTIE UIT MIJN COLUMNS.

OVER BEIDE VIND JE HIER DE NODIGE INFO.

NOG WAT WARRIG; KOMT HELEMAAL GOED!

***************************************************

ALLEBEI DE BOEKEN KUN JE OOK RECHTSTREEKS BIJ MIJ BESTELLEN!

SNEL IN HUIS EN VERZENDKOSTEN VOOR MIJN REKENING

EVEN EEN MAILTJE DAT IS AL

Recensie Mieke Schepens

“Vis op vrijdag”

meestal serieus, altijd met een glimlach

 

De titel verwijst naar een van de columns in deze bundel. De cover laat een goudvis zien en is een verwijzing naar de titel van een van de columns. Waarom doet die goudvis zo, zul je misschien denken. Lees de column en neem de tips ter harte indien van toepassing. Het uit de kom springen kan ook verwijzen naar het leven willen bekijken vanuit een ander perspectief.

Genoeg over de titel en de cover. Nu meer over de inhoud van ‘Vis op vrijdag’.

De bundel met columns over de ervaringen van wat de auteur op zijn levenspad tegengekomen is, zou verplicht moeten liggen in iedere wachtkamer van de huisarts, psycholoog en psychiater. Deze ervaringen zijn zo herkenbaar dat je vaak zult denken; ‘dat had ik ook, toen!’, of ‘dat is raar, ik dacht dat alleen ikzelf er zo over dacht!’ en dat gegeven alleen al zorgt voor een gevoel van rust tijdens het lezen.

De serieuze thema’s worden vaak afgewisseld met thema’s die je laten grinniken tijdens het lezen. Onderwerpen die de auteur in zijn leven ervaren heeft zoals Carnaval, verjaardagen en andere luchtige onderwerpen worden ook besproken in de heel gemakkelijk leesbare columns.

‘Dat slechte geheugen heeft trouwens wel z’n voordeel met Pasen. Je kunt de paaseieren verstoppen en ze daarna zelf gaan zoeken. Op z’n Cruijffiaans: dus ieder nadeel heb zo toch z’n voordeel.’

 

Het leren omgaan met de beperkingen die er voor hem zijn;

‘Natuurlijk, mijn depressieve perioden zal ik altijd wel blijven houden. Leuk is anders, maar het kan vele malen erger. Ik hoef mij niet meer zo nodig te vergelijken met anderen. Doe ik dat toch dan voel ik me gelukkig.’

‘Levensmonumentjes’ vond ik een van de toppers in deze bundel. De donkere periodes in zijn leven die als zwarte bladzijden omgeslagen kunnen worden en wat meteen de reden was dat hij nu anderen kan helpen door het schrijven van zijn ervaringen. Helemaal top!

Ook bedacht ik dat we vroeger in ons dorp met de kermis een kraam hadden van ‘Herwonnen Levenskracht’ waar we lootjes konden kopen voor de meest uiteenlopende prijsjes. Dat lijkt wel een beetje op ‘een zoektocht naar een nieuwe toekomst’ waarover de auteur in deze column spreekt. Je weet in het echte leven ook niet wat je krijgt voor het zover is.

Deze bundel met ernstige maar toch frisse columns leg ik ergens waar ik hem weet te vinden voor de momenten waarop ik hem nodig heb.

Je kunt steeds een paar columns lezen of in één keer helemaal zoals ik gedaan heb. Absoluut een aanrader!

maandag, april 11, 2016

 

Blogs Mieke Schepens http://graaggelezen.blogspot.nl/

Vis op vrijdag front 1.57 Mb

Recensie Mieke Wijnants

Recensie Van werkloos tot depressief

Auteur: Rob van Spanje
Uitgever: Free Musketeers
216 pagina’s

Afgelopen week las ik het boek van Rob van Spanje: Van werkloos tot depressief en ik ben onder de indruk van zijn openhartigheid, strijdlust en doorzettingsvermogen in meerdere opzichten.
Rob werkt vele jaren als P & O medewerker totdat hij besluit dat hij iets anders wil. Hij gaat werken bij het UWV als arbeidsdeskundige, maar loopt daar al snel vast.
Dit is het begin van een jarenlang gevecht tegen instanties zoals UWV, CWI en Re-integratiebedrijven, maar ook een strijd om te kunnen accepteren dat hij niet meer kan wat hij altijd als gewoon heeft ervaren: werken. Zijn lichaam laat het afweten. Raakt depressief en belandt bij diverse hulpverleners op dit gebied, maar desondanks kan niet voorkomen worden dat hij uiteindelijk in de WIA belandt. Dit geeft rust er is immers geen druk meer om te moeten presteren, solliciteren, maar de acceptatie van het niet meer kunnen werken is moeilijk.
Rob schrijft zeer openhartig over zijn strijd, onzekerheden, gezondheid m.n. wat het betekent om chronisch depressief te zijn, karakter, gezin en ervaringen op het gebied van zijn zoektocht naar werk, ziektewet periode en uiteindelijk zijn volledige arbeidsongeschiktheid. Hoe hij van het kastje naar de muur wordt gestuurd en beloftes van allerlei instanties die niet worden nagekomen.
Het boek is prettig geschreven doorweeft met humor, leest gemakkelijk mede, omdat het wets-technische gedeelte duidelijk wordt uitgelegd en na een paar bladzijden onderbroken wordt door een verslag over zijn gezondheid. Dit gebeurt doorlopend in het boek en maakt het dan ook beslist niet saai. Het is niet alleen maar een opsomming van.
Aan het eind van het boek vertelt Rob veel over zichzelf, ontziet zichzelf daarbij ook niet, de impact wat dit alles op zijn gezin heeft hoe ze hiermee omgaan….hoe verschillend ze denken en handelen, de spanningen binnen het gezin en hoe hij nu aankijkt tegen zijn leven. Hoe hij probeert zijn leven weer inhoud te geven, zodat het voldoening geeft en weer waardevol wordt.
Het boek is een aanrader voor alle mensen in dezelfde situatie, degenen die ermee te maken hebben gehad de zogenaamde ervaringsdeskundigen of hun naasten. Er zal ongetwijfeld veel herkenning zijn….een gevoel geven van thuiskomen…. een stimulans kunnen zijn om door te gaan. Maar zeker ook voor hulpverleners zoals psychologen, psychotherapeuten en maatschappelijk werkers, alsmede voor medewerkers van uitkeringsinstanties en re-integratiebedrijven kan dit boek een waardevolle aanvulling zijn op hun werk. Meer begrip en inzicht geven….daar ben ik van overtuigd. En tot slot is er een literatuurlijst toegevoegd en worden medische termen verder uitgediept/uitgelegd. Dit boek is compleet !

Ik heb net Van werkloos tot depressief van Rob van Spanje uitgelezen en beoordeeld met 5 sterren.
HEBBAN.NL

Volg Rob op Facebook

Recensie Nancy (BANGER SISTERS)

Interview Banger Sisters

24 december 2015

 

Schrijver Rob van Spanje is een bezige bij. Al eerder schreef hij het ervaringsboek Van werkloos tot depressief. Dat Rob ook over de nodige humor beschikt werd duidelijk toen zijn tweede boek Vis op vrijdag uit kwam. Want hoewel Rob met de nodige tegenslag te maken heeft gehad in zijn leven, is hij dat duidelijk niet verloren. Een columnbundel met een glimlach zogezegd. Maar wie gaat er schuil achter deze goedlachse columnist? Tijd om Rob een paar vragen te stellen.

 

Wie is Rob van Spanje, de schrijver achter Vis op vrijdag?

Ik ben geboren (1952) in Hulsberg, Zuid-Limburg. Daar woon ik nog steeds.

Gelukkig getrouwd; kijk maar hoe je dat lezen wilt. Vader van twee volwassen zoons, 23 en 21 jaar; zij wonen nog thuis.

Ik ben een gevoelsmens maar ook een dromer. Als realist kijk ik heel rationeel naar de wereld om mij heen; relativerend en genuanceerd. Zo schrijf ik ook. Uiterlijkheden interesseren mij niet. Spelen met taal vind ik heerlijk. Humor is voor mij een laxeermiddel. Van nature ben ik een ras-optimist: ik ga uit van het goede in ieder mens. O ja, ik ben ook nog chronisch depressief.

Nietsdoen, wat mijmeren en slapen vind ik de meest zinvolle bezigheden, zeker als ik energie en inspiratie op wil doen.

Vis op vrijdag is niet je eerste boek. Eerder schreef je al Van werkloos tot depressief. Hoe ben je er toe gekomen om dat te gaan schrijven?

Ik was ruim 25 jaar met veel enthousiasme en plezier werkzaam geweest op het gebied van P en O. Toen wilde ik wat anders en ik kon overstappen naar UWV als arbeidsdeskundige. Een verkeerde beroepskeuze: het werd een zware teleurstelling. Bij een reorganisatie stond ik eind 2003 op straat; voor het eerst in mijn leven werkloos. Ik was 51 en kwam niet meer aan de bak, wat ik ook probeerde. Na een lange ww-periode belandde ik in de ziektewet en uiteindelijk in de WIA. Diagnose: duurzaam chronisch depressief.

Ik heb in die jaren veel leergeld betaald en zag het vaak niet meer zitten: totaal gefrustreerd, mijn doel in het leven kwijt. In 2011 heb ik alle ervaringen en gevoelens van mij afgeschreven in dat boek.  Een betere therapie heb ik nooit gehad.

Vis op vrijdag is al even uit nu.  Heb je er al reacties op ontvangen?

Jazeker. Vooral reacties van mensen die het fijn vinden dat ik over alles zo open schrijf. Heel gevarieerd. Meestal geplukt uit mijn eigen ervaringen en voor mensen herkenbaar.

Toen ik begon met het schrijven van columns voor BS was de rode draad: Wat heeft mij gemaakt tot wie en wat ik nu ben? Dat was voor mij een heerlijke uitdaging. Is het nog steeds.

Op mijn website www.robvanspanje.nl vind je trouwens een heel mooie recensie van het boek door Victor de la Vieter/Hebban. Daar ben ik trots op.

Waarom zou iedereen Vis op vrijdag moeten lezen?

Haha. Ik kan mij niet één reden bedenken waarom mensen het níet zouden lezen.

Nou ja, het is een bonte verzameling columns: heel gevarieerd en voor mensen herkenbaar. Meestal serieus, maar altijd met een glimlach. Dat vinden lezers en de lezer heeft altijd gelijk. Zo wil ik ook blijven schrijven.

Hoewel je de nodige tegenslagen hebt gehad sta je nog altijd positief in het leven. Hoe doe je dat?

Eigenlijk is het heel eenvoudig. Zoals ik al zei, heb ik het leergeld in het leven eerder al royaal betaald. Die prijs was hoog. Bovendien leef ik alleen nog maar in het nu. Het verleden is voorbij, de toekomst is niet eens begonnen. Erover blijven of gaan piekeren is volstrekt zinloos; dat heb ik afgeleerd. Dat scheelt al een flinke portie mentale ballast en maakt het leven meteen een stuk gemakkelijker.

Tot slot voel ik mij rijk omdat ik over veel beschik dat niet voor geld te koop is. Dat dank ik zeker ook  aan mijn vrouw. Ook door haar sta ik nog altijd redelijk goed in het leven. Haar ben ik dan ook veel dank verschuldigd. Misschien is dat wel wat mensen onder “geluk” verstaan.

We hadden het al eerder over je eerste boek Van werkloos tot depressief, kun je ons hier iets meer over vertellen?

Het is een autobiografie. Daarin vertel ik op een heel open manier over mijn (werkzame) leven en de jaren waarin ik werkloos word en uiteindelijk chronisch depressief. Wat doet dat met een mens. Zelf ben ik in die tijd behoorlijk veranderd; ik sta nu anders in het leven dan destijds. De dreunen van die ellendige periode galmen ook vandaag de dag nog altijd na voor ons hele gezin.

In het boek vertel ik veel over UWV, als werkgever en vooral als uitkeringsinstantie. Zwakjes uitgedrukt: dat zijn geen vleiende woorden. Ik uit forse kritiek op die bureaucratie waar je een nummer bent en blijft in plaats van een mens, hun “begeleiding” die een aanfluiting blijkt. Re-integratiebureaus die niet doen wat ze suggereren.

Als mijn psychische klachten de kop opsteken, volg ik diverse therapieën; die beschrijf ik. Ik beland in het medische circuit. Ik ga in therapie bij een psycholoog. Ik zit helemaal vast.

De subtitel van het boek is: “een zoektocht naar een nieuwe toekomst”.

Die nieuwe toekomst heb ik uiteindelijk op eigen kracht gevonden.

Je hebt nu Van werkloos tot depressief en de columnbundel Vis op vrijdag geschreven.

Is er nog een ander genre waar jij je als auteur ook wel eens aan zou willen wagen en waarom?

Als ik schrijf, wil ik er een stukje van mijzelf in kwijt. Dan kost het mij geen energie maar gééft dat energie. Ik heb geen ambities om bijvoorbeeld een roman, een thriller of SF te schrijven. Dat zou ik niet eens kunnen.

Het is goed zoals het nu is. Daar voel ik mij prettig bij.

Waar kies je voor als lezer zijnde. Ga je dan ook voor een columnbundel of kies je dan juist voor iets uit een ander genre?

Het liefst lees ik boeken van autobiografische aard. Die vertellen tevens veel over de auteur zelf. Daarnaast boeken over maatschappelijk relevante thema’s. Wat dat betreft is voor mij Maria Genova een absolute topper. Van haar gaan wij nog veel horen.

Uiteraard lees ik ook columns: Youp van ’t Hek, Sylvia Witteman, Bert Wagendorp e.a.

Ben je naast het schrijven nog actief met andere bezigheden en kun je ons hierover iets vertellen?

Ik doe al een aantal jaren vrijwilligerswerk in het kader van de WMO: mensen die eenzaam zijn of zich eenzaam voelen via allerlei kleinschalige activiteiten weer geleidelijk aan betrekken bij het sociale leven. In contact brengen met gelijkgestemden, gezellig een kopje koffie, een wandelingetje, een bedrijfsbezoek, etc. Dankbaar om te doen. Binnenkort ga ik er een column aan wijden.

De Landelijke Depressievereniging heeft mij benaderd om in de regio als gespreksleider te gaan fungeren voor lotgenoten. Was eigenlijk al de bedoeling geweest voor dit jaar maar mijn langdurig verblijf in ziekhuis en revalidatiekliek heeft daar een streep door gehaald. Actiepunt voor 2016.

Tot slot, wat kunnen wij van jou in de toekomst nog meer verwachten, wellicht nog een boek?

Jawel, er komt zeker nog een volgend boek. Ik weet ook waarover maar ik zit nog in de fase van verkenning en gedachtevorming. Als ik de contouren duidelijk heb, gaat het schrijven doorgaans snel.

Een streefdatum noem ik niet maar dat gaat geen jaren duren.

 

written by Nancy Walburg

Recensie Hebban

Recensie: Hebban Victor de la Vieter

Columns over omvallen en weer opkrabbelen

door Victor de la Vieter 24 maart 2015

Vis op vrijdag Rob van Spanje

 

Wil ik lezen

Sommige mensen hebben de pech dat ze steeds in de verkeerde rij staan, namelijk die waar de klappen worden uitgedeeld. Rob van Spanje kun je met recht ervaringsdeskundige op dat gebied noemen. Vis op vrijdag  is een bundel columns over omvallen en weer opkrabbelen die Van Spanje schreef voor online magazine www.bangersisters.nl. Bij de ooit geslaagd personeelsadviseur valt de bodem onder zijn bestaan weg als hij zijn baan kwijtraakt, depressief wordt en een hersenbloeding krijgt. De titel is ontleend aan een column over Robs huismanschap. Voor het eerst vraagt hij zich af waarom op vrijdag altijd vis op het menu staat. En zo zit hij met meer vragen, zoals hoe het leven zinvol te besteden als je geen werk hebt.

Honderdduizenden zitten in de WW, WIA of bijstand. Velen worstelen in stilte met zingeving en geluk. Rob ziet het af en toe niet meer zitten, maar heeft het lef om erover te schrijven. Hoe hij de weg kwijtraakte en weer opkrabbelde, daar deed hij verslag van in zijn eerste, autobiografische boek Van werkloos naar depressief. De columns beslaan voor een deel dezelfde periode en gaan over zijn dagelijkse belevenissen. Maar soms ook over onderwerpen als Sinterklaas of over de wreedheid van werkgevers die 55-plussers uitnodigen voor sollicitatiegesprekken om aan de wettelijke verplichtingen te voldoen – zonder ooit van plan te zijn ze aan te nemen. De meest gelezen columns gaan over zijn ervaringen met depressie.

Achter in het boek beginnend, leren we Rob kennen als een spiritueel mens. Hij zit zelfs een aantal jaren op het seminarie. Met ups en downs bouwt hij een carrière op bij personeelszaken. Dan maakt hij een aantal verkeerde keuzes, zoals hij het zelf formuleert. Hij raakt zijn ‘doel’ kwijt. Als je lekker hard gaat, is de vraag naar de zin van het leven niet zo actueel. Als je in de put zit wel. En in de put zit hij. Soms weet hij niet hoe hij de dag door moet komen als de kinderen naar school en zijn vrouw naar haar werk is.

Rob heeft het gevoel dat mensen zonder werk vaak hebben: het idee dat de maatschappij als het ware zegt dat je overbodig bent. Hij beschrijft hoe hij zich ervoor schaamt dat hij dingen niet goed heeft gedaan, hoewel wanbeleid en willekeur bij werkgevers – een ervan is nota bene het UWV, een uitvoeringsinstantie voor sociale wetgeving – er ook veel mee te maken heeft. Reïntegratiebedrijven kunnen bij hem ook niet veel goed doen. Eerlijk vertelt hij over zijn ervaringen met therapieën tegen depressie. Bij wijze van spreken aan zijn eigen haar trekt hij zich op uit het moeras van inertie en ellende. Dan krijgt hij een hersenbloeding. Rob schrijft ook daar ontwapenend eerlijk over in zijn columns. Soms doet hij er een hele dag over om een paar regels op papier te krijgen.

Je krijgt tijdens het lezen sympathie voor de goedwillende Rob die probeert ondanks alles de zonzijde van het leven te zien. Zijn eerlijke, aanstekelijke schrijfstijl heeft daar veel mee te maken. Met zijn columns steekt hij mensen een hart onder de riem. En dat is mooi.

Interview door Anneke Schrijft

http://annekeschrijft.wordpress.com/

(ingekort, RvS)

‘Vis op vrijdag’ is het nieuwste boek van Rob van Spanje. Het boek bevat een selectie van columns die Rob schreef voor de Banger Sisters. Hier kun je mijn review over Robs eerste boek ‘Van werkeloos tot depressief’ terug lezen en tevens het allereerste interview wat ik met Rob had. ´Van werkeloos tot depressief´ is ook meer dan de moeite waard om gelezen te worden. Dat boek is een aanrader voor mensen met een depressie of die werkeloos zijn en hun omgeving. Maar ik dwaal af, ik zou het hebben over Rob zijn tweede boek en niet zijn eerste! De columns over Sinterklaas, kerst en pesten behoren tot mijn favoriete columns uit deze bundel. Deze bundel is een fijn boek om te lezen op vakantie aan het strand of in de tuin. Het leest lekker weg en ondanks dat Rob serieuze onderwerpen aansnijdt, is het een boek wat je laat (glim)lachen. Rob laat mij echter wel achter met de prangende vraag..Waarom heet een broodtrommel een broodtrommel?

Vanwaar de titel “Vis op vrijdag”?

Een vondst van Angélique Budding-Kerstens, uitgeverij www.aquazz.com Eén van mijn columns in die uitgave heet zo. Die gaat over de oer-katholieke gewoonte om hoe dan ook op vrijdag vis te eten. Op vrijdag vlees eten was lange tijd voor katholieken verboden. De (on)zin daarvan heb ik nooit begrepen dus heb ik er een column over geschreven. Dat verbod is inmiddels opgeheven maar de gewoonte leeft nog steeds. Vis op vrijdag.

te-koop-1

 

Wat is jouw favoriete column uit het boek? En waarom?

Daar hoef ik niet lang over na te denken: “Mijn relaxhoekje”.

Schrijven is voor mij belangrijk maar het is ook een solitaire activiteit. Ik zorg er dan ook bewust voor dat ik genoeg andere dingen te doen heb om midden in het leven te blijven staan. Dat doe ik o.a. via vrijwilligerswerk, mijn hobby’s. En niet te vergeten sociale media.

Vaak ben ik te druk bezig en dan vergeet ik mijn eigen grenzen nog wel eens. Dan is er altijd weer dat relaxhoekje, bij de vijver in mijn eigen tuin. Wat ik daar doe? Wat mijmeren, ogenschijnlijk zonder enig doel maar het is voor mij heerlijk wegdromen, een beetje nadenken en vooral relaxen. Weg uit die mentale drukte en genieten van alles om mij heen. De meeste mensen noemen dat “niksdoen”; ben ik het niet mee eens. Ik doe dan wel degelijk iets, net zo belangrijk als slapen.

Heb je getwijfeld om over jouw hersenbloeding te schrijven? En hoe gaat het nu met je?

Geen moment van twijfel. Waarom vertellen mensen vaak alleen maar over de leuke dingen in het leven en wordt de rest verzwegen? Alsof het er niet is. Zo steek ik niet in elkaar.

Ik vertel doodgewoon over wat ik zelf doe en over wat mij is overkomen; wat heeft dat met mij gedaan. Nu toevallig die hersenbloeding. Hoe gebeurde dat? Heel langzaam weer herstellen en mijn revalidatie; hoe ging dat? Ik kan niet één reden verzinnen waarom ik dat niet zou vertellen. Heb ik ook gedaan toen het ging over mijn werkloosheid van destijds, mijn chronische depressiviteit van vandaag de dag. Wat doet dat allemaal met je? Klagen doe ik niet; dat woord ken ik niet. Erover schrijven zal ik altijd blijven doen.

Met mij gaat het trouwens weer prima. Qua gezondheid mag ik niet klagen. Wat onbelangrijke fysieke restverschijnselen; met dank aan mijn engelbewaarder. Geen hersenbeschadiging. Ik ben een bofkont. Binnen mijn beperkingen kan ik onbeperkt mijn gang blijven gaan.

Hoe heeft het schrijven van boeken en columns jouw leven veranderd?

Vroeger was ik een beroepspiekerpaar; een echte binnenvetter.

In mijn eerste boek, de autobiografie “Van werkloos tot depressief” (2011), heb ik alles aan opgekropte ellende, frustraties en emoties van jaren op heel openhartige wijze van mij afgeschreven. Opluchting, een emotionele ontlading over mijn langdurige werkloosheid en de daarna volgende chronische depressiviteit. Het moeilijke proces van acceptatie, niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn gezin. Een betere therapie dan schrijven heb ik nooit gehad. Wellicht kan ik ook anderen met mijn verhaal een helpende hand toesteken. Een stukje herkenning.

Na het verschijnen van dat boek werd ik door Banger Sisters benaderd om columns voor dat magazine te gaan schrijven. Columns? Nog nooit gedaan maar ik ben het gaan doen; één van de gelukkigste beslissingen in mijn leven. Rode draad: wat heeft jou in je leven gemaakt tot wie en wat je nu bent, afgewisseld door wat luchtiger en vrolijker onderwerpen met een beetje humor. Zo ben ik en zo schrijf ik ook. Meestal serieus, altijd met een beetje humor.

Een binnenvetter ben ik allang niet meer. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om gewoon te vertellen hoe mijn leven in elkaar steekt. De mooie en soms ontroerende reacties van lezers die zich vaak herkennen in wat ik schrijf. Daarom is schrijven voor mij zo belangrijk. Zou ik niet meer willen missen!

Wie is jouw favoriete schrijver?

Geen moment van twijfel: Maria Genova. Van oorsprong een Bulgaarse die graag journalist had willen worden. Zij schrijft al jaren over maatschappelijk relevante onderwerpen. De meeste van haar boeken heb ik gelezen. Een bevlogen en veelzijdige vrouw. Ik bewonder haar niet alleen als schrijfster maar ook vanwege haar kracht! Ik zie mijzelf nog geen Bulgaarse schrijver worden. Ik bedoel maar; een prestatie van jewelste van Maria!

Zoek ik het dichter bij huis dan kom ik terecht bij Youp van ’t Hek. Als columnist voor mij de absolute topper. Kees van Kooten en Sylvia Witteman. Daarnaast heel wat schrijvers (m/v) die het lef hebben om op autobiografische wijze hun verhaal te vertellen. Ik noem geen namen; het zijn er te veel.

Zie je in alles een column?

Jawel. Verzin het maar en ik schrijf er een column over.( Zie onderstaande column)

Je hoeft maar om je heen te kijken en de onderwerpen vliegen op je af. Wat je ziet, schrijf je gewoon op. Da’s alles. Ik pik er af en toe een uit een daar schrijf ik dan wat over. Omdat ik er op dat moment zin in heb. Niet op commando; het moet wel vanuit mijzelf komen anders heb ik geen inspiratie.

 

Heb je een vast schrijfritueel?

Nee. Ik schrijf zoals het uitkomt. Geen vaste dag, geen vast stramien. De enige regel die ik inmiddels hanteer: in principe één A-4tje. Dat dwingt mij ook om mij te beperken tot wat ik echt wil vertellen; geen onnodige verbale escapades en zijpaden. Die neiging heb ik nog wel eens.

Voor de rest? Alle vrijheid: daar voel ik mij het lekkerst bij. En die vrijheid krijg ik bij Banger Sisters.

Meestal serieus, altijd met een glimlach. Zo wil ik blijven schrijven.

Recensie Evelyn Mairlot

door Evelyn Mairlot

 

Van werkloos tot depressief, een zoektocht naar een nieuwe toekomst – Rob Van Spanje

Ik heb het boek van Rob van Spanje ‘Van werkloos tot depressief’ ontvangen en zeer graag gelezen. Ik lees vaak, en als een boek me helemaal meeneemt, dan lees ik gewoon door tot ik het uitgelezen heb. Zo was het ook met dit boek, in twee avonden heb ik het uitgelezen. Het boek is een autobiografisch verhaal waarin Rob vertelt wat hem overkomen is, omdat het geen schande is, omdat het mag en kan verteld worden. En misschien net omdat anderen zich in het verhaal kunnen herkennen, dat ze weten dat ze niet alleen zijn. Het is een heftig verhaal, eentje waarvan je hoopt dat je het zelf of iemand uit je omgeving nooit zal overkomen, maar de waarheid is, het kan ieder mens overkomen. Rob neemt je als lezer mee in zijn zoektocht naar een nieuwe toekomst, maar vooraleer het zover is neemt hij je mee door het doolhof van bureaucratische instellingen. Diensten die ons als inwoner van een land zouden moeten helpen en beschermen, maar in realiteit komt het er vaak op neer dat je het zelf moet doen wil je geholpen worden. Of je moet net toevallig bij de juiste persoon terechtkomen, en dat is helaas niet altijd zo. Dit wordt ook duidelijk in Rob’s verhaal. Ook de impact die het heeft op zijn fysieke functioneren en zijn omgeving komt duidelijk aan bod in dit boek. Niemand kiest bewust voor een depressie, maar ook een gezin komt plots zwaar onder druk te staan. Alles verandert opeens en iedereen moet een nieuwe plaats in deze veranderde situatie zien te vinden.

Rob heeft een vlotte schrijfstijl, je voelt de emoties die hij voelde op bepaalde momenten in zijn leven. Doordat hij dit beschrijft, kan je je als lezer echt inleven, en is er zeker ook veel herkenning. De titel ‘Van werkloos tot depressief’ doet je vermoeden dat het een zeer emotioneel boek zal zijn van iemand die zeer diep zit. Daarom was ik ook blij met de ondertitel ‘een zoektocht naar een nieuwe toekomst’ en dat merk je zeker als je wat verder leest. Rob is zeker niet bij de pakken blijven neerzitten. Ondanks zijn fysieke klachten bleef hij nog zaken ondernemen en bleef hij op zoek naar nieuwe manieren op verder te geraken in zijn leven. Het boek is zeker niet negatief, het is de waarheid, het is zijn leven, en dat maakt het net op één of andere manier mooi, ook al is het heel erg wat hem is overkomen, waar mensen dag in dag uit overal in de wereld mee kampen. Ik vind het knap wat Rob gepresteerd heeft. Hij heeft iets negatiefs omgezet in iets positiefs, iets waar niet alleen hij, maar ook zijn gezin en een heleboel andere mensen iets mee zijn.

Ik woon in België, dus ik kende niet al de instellingen die in het boek aan bod kwamen, wel herkende ik welke instellingen die zaken bij ons doen, en eigenlijk komt het op hetzelfde neer. Men is vaak bezig met administratie en wetgeving, maar vergeet de mens achter de papieren. Men heeft ook niet altijd de kennis om jou als persoon verder te begeleiden en al helemaal niet als je er zelf van op de hoogte bent.

Bedankt Rob Van Spanje dat ik dit boek mocht lezen, er zijn zoveel zinnen die ik zelf zou kunnen hebben geschreven, puur door het gevoel dat je erin legt. Ik vind het knap dat je dit hebt uitgegeven, het is niet altijd makkelijk in onze maatschappij om over dergelijke problematiek te praten, hoewel er wel dagelijks mensen mee worstelen. Dit toont wel degelijk aan dat er nog veel werk aan de winkel is zowel op overheidsniveau als de instellingen die dagelijks met mensen werken.

Het leven loopt niet altijd zoals je wil, en al helemaal niet zoals je verwacht had. Rob had een vaste baan, een leuk gezin, leuke hobby’s en vrienden, en toch geraakt iemand in een depressie. Naar mijn gevoel zijn er geen buffers die je hiertegen kunnen beschermen, je kunt je alleen wapenen voor de toekomst, want die is er altijd!

***

(Evelyn Mairlot)

Volg Rob op LinkedIn

Recensie F. Kengen

door F. Kengen

Een aanrader voor iedereen die met dit onderwerp te maken heeft, beroepshalve en persoonlijk!

Via Facebook kreeg ik een oproep van Rob van Spanje onder ogen. Ontvang mijn boek en schrijf in ruil daarvoor een recensie en plaats die op FB. Dat leek me wel wat…

Zo snel als ik mijn reactie verstuurd had, zo snel heb ik ook het boek van Rob ontvangen en ben ik er meteen in beginnen te lezen.

Zoals hij zelf al aangeeft, suggereert de titel van het boek alleen maar uitzichtloze, neergaande somberheid en doffe ellende. Dankzij de subtitel “een zoektocht naar een nieuwe toekomst” zakt me de moed echter niet meteen in de schoenen. Dochterlief vraagt echter verontrust of mama soms depressief geworden is? Door mijn werk ziet ze geregeld vakliteratuur liggen en ze zou dus wel wat gewend moeten zijn, deze titel komt echter ook bij haar “binnen”.

Het boek is uitnodigend, prettig en overzichtelijk geschreven. In de inhoudsopgave is duidelijk aangegeven welke onderwerpen aan de orde komen en ze zijn ook prima afzonderlijk van elkaar te lezen. Het boek nodigt echter uit om het helemaal te lezen. Rob heeft het zo geschreven dat ik het meteen heb uitgelezen. Ik was benieuwd naar hoe het af zou lopen. Het is heel herkenbaar en beeldend geschreven. De voor de hand liggende clichés komen ook op Robs pad. Een perfectionist die met eer en geweten na zijn rechtenstudie, zijn loopbaan start bij de overheid, al snel boven het maaiveld uitgroeit en start met de klim opwaarts op de carrièreladder. Rob beschrijft zijn ervaringen heel openhartig en er is niet veel voor nodig om te voelen wat Rob ondergaan heeft. De lezer voelt mee hoe de spiraal waar Rob zich in bevindt, steeds verder de neerwaartse beweging maakt.

Met plaatsvervangende schaamte lees ik de hoofdstukken waarin hij zijn avontuur als startende arbeidsdeskundige bij het UWV beschrijft en later zijn avontuur als klant bij datzelfde UWV.

“Werkloos zijn, wat doet dat met je?” vraagt Rob zich in zijn boek af.

Heel wat, weet ik uit eigen ervaring als professional én ook uit eigen ervaring. Ook ik zat eens in de kopgroep, om een paar jaar later te constateren dat ik “ineens” in de bezemwagen terecht was gekomen.

Het perfectionisme van Rob gecombineerd met zijn normen en waarden hebben ervoor gezorgd dat Rob de keuzes in zijn leven gemaakt heeft die hij heeft gemaakt. Met het lezen van zijn boek worden we daar deelgenoot van. Naar eer en geweten houdt hij zijn hoofd boven water en ondanks de emotionele achtbaan waarin hij terecht is gekomen, is hij nog steeds de regisseur van zijn eigen leven, ook al ervaart hij dat op sommige momenten totaal niet zo.

“C’est le ton qui fait la musique”, schrijft Rob in zijn boek en dat kan ik helemaal beamen.

Daarom ben ik van mening dat het boek verplichte literatuur zou moeten zijn voor alle professionals die werken met mensen op het gebied van werk, loopbaan, re-integratie en persoonlijke ontwikkeling. Maar ook voor de mensen die in een vergelijkbare situatie zitten (de zgn. lotgenoten) en/of mensen met  belangstelling voor persoonlijke ontwikkeling.

Zeg nooit “dat overkomt mij nooit”, want uit de jarenlange ervaring die ik beroepshalve én persoonlijk heb, weet ik dat het iedereen kan overkomen.

Na het lezen van het boek van Rob van Spanje krijg je als lezer een reële kijk op de worsteling die mensen in een vergelijkbare situatie als Rob ondergaan en het is fijn als er in hun omgeving mensen klaar staan die er mede weer voor kunnen zorgen dat die lotgenoten de kracht vinden om (weer) de regisseur van hun eigen leven te zijn.

April 2014

Openhartige autobiografie

Van werkloos tot depressief : openhartige autobiografie Rob van Spanje

Door sjm911 ¶ Geplaatst in Freelance Recensies

Op een druilerige voorjaarsdag in 2010 besloot Rob van Spanje (1952) een boek te gaan schrijven. Zijn hoofd loopt al een paar jaar over van de gevoelens en flarden tekst die hij kwijt wil. Zijn vrouw reageert daar laconiek op, zo vertelt hij, en dat is nou precies de trigger die de auteur nodig heeft om het boek daadwerkelijk te gaan schrijven. Van werkloos tot depressief is zijn openhartige verslag van een persoonlijke reis naar een nieuwe toekomst.

Rob begint zijn verhaal door te vertellen hoe hij in elkaar zit, en vertelt aldaar ook over de signalen wanneer het voor het eerst misgaat in 1986. Hij schrijft ook over zijn werk bij het USZO/ UWV, en later in het boek hoe het is om het UWV als uitkeringsinstantie te hebben, in plaats van werkgever.
Zaken als wat het met je doet om werkloos te zijn, re-integratie, medisch, gezondheid en psychisch komen geleidelijk aan bod in het boek, waarbij Rob zijn persoonlijke rode draad door heeft geweven.

Het boek leest inderdaad vlot, zoals al op de achterflap is aangegeven. Hoewel Rob de soms wat ingewikkelde gang van zaken rondom het UWV beschrijft, waarin zijn ervaringen centraal staan, houdt de auteur er de vaart in. Omdat niet iedereen hetzelfde meemaakt, kunnen vooral de lezers die niet bekend zijn met het UWV de draad van het verhaal even kwijtraken. Gelukkig werkt de schrijver de verwarring in een later stadium van het boek weg, door er later uitgebreider op terug te komen.

Hoewel het verhaal vooral persoonlijke en emotionele aspecten van de auteur bevat, komen de gebeurtenissen luchtig en openhartig over. De gevoelens die er beschreven worden, kunnen de reeds werkloze lezer aan het denken zetten over zijn of haar eigen leven, al dan niet een vergelijking maken. Het gaat er tenslotte om hoe het is om werkloos te worden, en hoe dat kan zijn.

Wat zeker het boek een meerwaarde geeft, is de bijlage over depressiviteit. Daarin wordt uitgelegd waar men het over heeft wanneer het onderwerp depressie aan bod komt en wat je onder andere zelf aan het probleem kunt doen. Een boek dat meerdere mensen aan het denken zal zetten, zowel voor lotgenoten, hulpverleners en leken op het gebied van werkloos worden.

Tekst: Saskia Boree

RECENSIE Jennysbookcase

Voor echte boekenwurmen of ter inspiratie om te lezen

(Citaat uit covertekst weggelaten, RvS)

Rob van Spanje benaderde mij een tijd geleden met de vraag of ik zijn boek wilde lezen. Ik zei meteen ja. Hij beschrijft een onderwerp wat ik als kind van dichtbij hem meegemaakt met mijn vader. Ik was erg benieuwd hoe hij (ook als vader) dit heeft meegemaakt. Ik moet zeggen dat ik veel zaken herkende. Niet alleen zaken rondom het UWV, maar ook rondom het ziekteproces.

Rob is altijd een man geweest die heel actief in het arbeidsleven stond. Had hart voor de zaak en werkte heel nauwkeurig en precies. Je zou kunnen zeggen dat hij de lat vrij hoog legde en dat hij perfectionistisch was. Op zich hele fijne eigenschappen voor een werkgever, maar dat kan soms ook tegen je werken. Als Rob denkt een nieuwe uitdaging te hebben gevonden als Arbeidsdeskundige bij het UWV, dan gaat het mis. Een collega wordt aan hem gekoppeld om hem in te werken, maar die heeft daar totaal geen zin in. Rob wordt eigenlijk genegeerd en er is zelfs geen inwerkplan. Rob wordt opgezadeld met enorme stapels dossiers en het gaat eigenlijk niet om de mensen achter de dossiers, maar de snelheid waarmee je zaken kunt afwikkelen. Rob besluit zich in januari 2002 ziek te melden en dan begint het hele circus wat hij niet had kunnen vermoeden.

Hij beschrijft eerlijk en open zijn ervaringen en gevoelens over de gebeurtenissen sinds 2002. Normaal kom je als je werkloos bent of ziek bent geworden uiteindelijk bij het UWV, maar aangezien hij zelf voor het UWV werkte komt hij ineens bij collega’s terecht. Zoals ik privé ook heb ervaren en Rob ook beschrijft, is de organisatie behoorlijk bureaucratisch. Rob moet aan tientallen mensen zijn verhaal doen en hij heeft bijna nooit een vast gezicht die goed op de hoogte is van zijn dossier. Ik verbaasde me overigens over de onzinnigheid van de re-integratiebureaus. Ze zeggen van alles en ze beloven van alles, maar zelfs Rob met een geweldig C.V., komt niet of nauwelijks weer aan het werk. Mijn vader moest daar ook ooit eens heen en kreeg een soort beroepenkeuzetest. Hij moest maar chauffeur worden, op de ambulance, of op een touringcar naar Spanje… Laat hij toen net pleinvrees hebben en al helemaal geen auto meer kunnen rijden door zijn medicijnen. Rob beschrijft ook in zijn boek welke bedragen er met zo’n re-integratie traject gemoeid zijn. Met dat geld kun je een hoop zinnigere dingen doen.

Ook schrijft Rob over zijn familie. Voor hun is dit allemaal niet echt gemakkelijk geweest. Ik was zo’n kind en ik kan me ergens voorstellen hoe zijn zoons dit van de zijlijn hebben beleefd. Hij beschrijft in het boek dat zijn vrouw veel op hem mopperde, maar dat is hoe hij het heeft ervaren. Rob kwam soms hele dagen niet van de bank af en zelfs wat huishoudelijke klusjes doen was al teveel. Op een gegeven moment valt Rob soms gewoon uit het niets neer en is dan een tijdje bewusteloos. Naast deze klachten krijgt hij ook problemen met zijn benen. Zijn lichaam protesteert tegen alle stress die Rob heeft opgebouwd, niet heel raar na alles wat hij heeft meegemaakt in zijn vele pogingen om gewoon weer aan het werk te kunnen gaan.

Ik denk dat een goed boek is voor alle hulpverleners rondom uitval bij werk en werknemers van het UWV. Misschien dat zij zich dan twee keer bedenken voor ze weer snel een dossier willen afwikkelen. Natuurlijk is dit Rob zijn verhaal en iedereen moet daar zelf zijn of haar conclusies uit trekken, maar ik weet zeker dat Rob niet helemaal alleen staat in zijn ervaringen. Er staan goede tips in. Zoals dat het een goed idee is om niet zo maar een contract te ondertekenen als je toch al niet goed in je vel zit. Laat er een ander eerst naar kijken of met je meekijken. Stap ook niet zomaar met een willekeurig re-integratiebureau in zee, maar informeer je eerst goed.

We zitten inmiddels in 2014 en Rob is nog steeds niet de oude. Hij doet wat hij kan op een dag. Genieten is soms lastig, maar hij probeert zich wel zinvol in te zetten. Ik denk dat dit boek echt een enorme prestatie is en ik denk dat het zeker goed is dat Rob dit van zich af heeft geschreven. Ik hoop dat hij met dit boek anderen kan helpen in dezelfde situatie of, nog beter, deze situaties met zijn boek op de een of andere manier kan voorkomen. Bedankt Rob dat ik dit boek mocht lezen. Ik heb er als kind van een ouder in dezelfde situatie erg veel aan gehad.

21 januari 2014

Recensie Sarah Morton

Door Sarah Morton, auteur van o.a Wat je niet verteld is en Afwijkend en toch zo gewoon

http://afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl/2013/08/recensie-van-werkloos-tot-depressief/

Al een tijd heb ik contact met Rob van Spanje via de e-mail.

Zo heeft hij met veel belangstelling Afwijkend en toch zo gewoon gelezen en nam ook de moeite om zijn leeservaring met mij te delen.

Nu werd ik steeds nieuwsgieriger naar zijn autobiografie.

Aan het begin was het moeilijk om in het verhaal te komen.

Zijn persoonlijkheid en situatie schrijft hij puntsgewijs op. Overzichtelijk zeker, maar ook afstandelijk.

Zijn analystische stijl maakt het wel eenvoudig om te blijven volgen wat er aan de hand is.

Ook boeide het verhaal me zo, dat ik het boek moeilijk weg kon leggen. Het leest makkelijk en het lukte me goed om me in te leven.

Het is niet moeilijk om me te verplaatsen in de positie van de auteur.

Veel stukken zijn ook in verhaalvorm en vanuit de ervaring van de auteur geschreven, waardoor ik het zelf leek mee te maken.

Rob van Spanje is 25 jaar actief geweest bij diverse overheidsbedrijven. Hij wilde wat anders, werd arbeidsdeskundige van het UWV en liep volledig vast. Veel onderwerpen komen langs: Wat betekent het om werkloos te worden? Met welke instanties kreeg hij te maken? Sommige zaken zijn voor mij erg herkenbaar, zoals een dossier dat tot twee keer kwijt is geraakt. Over het algemeen voelde hij zich nauwelijks gesteund en kreeg hij geen gehoor, al waren er uitzonderingen. Waar hij goede begeleiding verwachtte, liep het contact uit op een teleurstelling.

Instanties die bepalen welke hulp je gaat krijgen en wanneer. Het zijn ervaringen die een gezond verstand tarten.

Het was een uitzichtloze situatie en Rob van Spanje ging geestelijk en lichamelijk achteruit. Hij kreeg steeds meer klachten en werd depressief.

Van de WW belandde hij in de ziektewet en werd hij duurzaam arbeidsongeschikt.

Uiteindelijk gaf hij zijn leven een andere wending en accepteerde zijn beperkingen. Hij ging schrijven. Ook zijn rol in het gezin en de interactie tussen zijn vrouw, kinderen en hemzelf passeren de revue. De auteur is ook eerlijk over zijn eigen aandeel, in plaats van zichzelf neer te zetten als iemand op wie niets is aan te merken. Ook wat hij heeft meegemaakt, vertelt hij onverbloemd.

Het boek gaf hem een doel. Hij voelde zich rustiger en kreeg zijn zelfvertrouwen en energie terug.

Hoewel er eerst weinig uit zijn handen kwam, schreef hij het maniscript in zo’n zes weken! Hij weet zelf niet hoe hij dat gedaan heeft.

Al met al een persoonlijk, indringend en eerlijk verslag.

Een boek dat zowel voor hulpverleners als lotgenoten en hun familie heel leerzaam kan zijn.

Van werkloos tot depressief

ISBN: 978-90-484-1715-5

Website: www.robvanspanje.nl

Tags: deskundigendiagnoseklem zittenlevensverhaalmogelijkhedensamenlevingtoekomstvertrouwen

Uitgeverij: Free Musketeers

Volg Rob op Twitter

Reactie van Annet Boswijk

Beste Rob,

Ik ben een professional en ben actief in de outplacement/re-integratie. Het boek heeft me enorm geholpen om opnieuw doordrongen te raken van de tragedies achter de contacten met mijn clienten. Heb je boek inmiddels getipt bij UWV Zwolle, de eerste medewerker heeft het al besteld. Onvoorstelbaar hoe je in staat bent om, ondanks jouw situatie, toch gedetailleerd terug te blikken. De kwetsbaarheid die je aandurft te gaan is werkelijk subliem. Ik hoop dat je met jouw boek je bestemming gevonden hebt. Voor jou om jouw nieuwe toekomst te bereiken, maar ook voor mezelf: ik kan namelijk niet wachten op jouw volgende boek.
Dank je wel Rob !

(5 december 2011)

Reactie Alicia van Woudenberg

Dag Rob,

Ik kreeg jouw boek voor mijn verjaardag. Ik ben er even helemaal stil van.

Wat is dat mooi! En mooi geschreven!

Ongetwijfeld herkenbaar voor heel veel lotgenoten. Maar het is vooral ook een boek dat als verplichte kost gelezen moet worden door iedereen die werkzaam is op het vlak van re-integratie en hulpverlening.

Ik verheug mij al op jouw volgende boek!

Alicia van Woudenberg, Haarlem (13 dec. 2011)

Reactie Caroline van der Maassen

Beste Rob,

Jouw website vind ik geweldig! Ontzettend veel nuttige informatie en links, zonder dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Iedereen kan er de krenten uitpikken die hij/zij wil proeven. Nou ja, het aantal hits in zo korte tijd zegt meer dan genoeg.

Ook jouw presentatie in medialand gaat wel ontzettend hard: TV-optreden L1, UWV-professionaliseringsdag in de Jaarbeurs, een (heel mooie!) boektrailer en dan nu weer op de landelijke TV! Dit alles nog los van de schrijvende pers. En dat alles in ongeveer 1 jaar tijd! Ik wou dat ik wist hoe je dat doet.

Ik heb ook je boek gelezen, als lotgenoot. Hoe herkenbaar allemaal, maar vooral ook: best wel heftige onderwerpen in gewone mensentaal verteld en heel gemakkelijk te lezen; zelfs met humor. Hopelijk kun je hiermee ook veel mensen over de streep halen om het verhaal te lezen, erover te praten en het onderwerp “gewoon”‘  bespreekbaar te maken. Het raakt ons immers allemaal! Is het niet vandaag dan is het misschien morgen.

Op Twitter zag ik dezer dagen het volgende bericht: “Rob, je ervaringsdeskundigheid is het waard te delen met anderen.” Dat vind ik mooi gezegd en daar ben ik het helemaal mee eens. Ik hoop dat deze boodschap zeker ook met de kerstdagen veel mensen zal bereiken. Fijne feestdagen!

Caroline van der Maassen

(ex re-integratiecoach, nu werkloos)

N.B. De belangstelling van de media waait met vlagen als vanzelf over mij heen; ik zoek het niet op (Rob)

Ademloos

Hoi Rob,

Ik krijg de indruk dat er inmiddels heel wat mensen in Nederland ademloos rondlopen (J). Ze zeggen dat ze jouw boek in één adem hebben uitgelezen. Ik weet nu waarom.

Ik wil niet gaan herhalen wat die anderen al hebben verteld, maar je boek is wel heel mooi om te lezen! Afgezien van je mooie schrijfstijl heb je natuurlijk wel een verdomd serieuze boodschap te vertellen. Geweldig dat je die boodschap ook kunt gaan vertellen in de Jaarbeurs!!!

Een boodschap voor UWV, dat zich nauwelijks kan inleven in de cliënt, ook niet na jaren. Een UWV dat bovendien zijn eigen administratie volstrekt niet in orde heeft, ook niet na jaren! Je dossier raakt zoek (!), daarna is het helemaal leeg (!); wat wil een mens nog meer horen als hij in die mallemolen is beland? Ronduit belachelijk. Helaas, ook ik heb zo’n ervaringen met UWV. Niet zo extreem als jij beschrijft, maar het gaat je niet in de kouwe kleren zitten.

Je boodschap voor die re-integratiebedrijven, die inderdaad alleen maar lege zakken zitten recht te blazen, is helemaal helder en volledig herkenbaar. Misschien is radicaal opheffen wel wat al te rigoureus (?) maar het wordt tijd dat het kaf van het koren wordt gescheiden.

Maar zeker is jouw verhaal ook een boodschap voor de psychosociaal hulpverleners. Het zou voor die sector zonder meer nuttig zijn om jouw boek te lezen! Ik ben het dan ook helemaal eens met de reactie van Yvonne Cloo die ik zojuist toevallig op je site las: “Nog steeds een handig naslagwerk. Jeetje, wat heb jij een gevecht moeten leveren…een gevecht met jezelf en met de instanties”

(Victor van der B.  Nieuwegein, september 2011)