Angela: reactie op mijn boek

Beste Rob,

In mijn vakantie heb ik je boek gelezen.

Ik moest mij er even overheen zetten om eraan te beginnen want de titel suggereerde nou niet echt dat het om vakantielectuur ging. Maar ik had het bewust meegenomen om in mijn vakantie te lezen. Bovendien volg ik je al een tijdje via allerlei sociale media en wist dus dat menig lezer al had aangegeven dat jouw verhaal ondanks het heftige onderwerp toch “licht verteerbaar” was. Dat kan ik inmiddels ook zelf bevestigen. Wat een mooi en mooi geschreven verhaal! Mijn complimenten!

Dan heb ik het natuurlijk niet over alle ellende die jij de afgelopen jaren hebt meegemaakt. De ervaringen met het toenmalige CWI; oh, wat herken ik dat! UWV dat de “zaakjes” niet in orde heeft: van hetzelfde laken een pak. Nou ja, “zaakjes”; misschien wel  voor UWV maar van vitaal belang voor de uitkeringsgerechtigde! Dat is gewoon treurig, in- en intriest. Bovendien haal je -terecht- flink uit naar die re-integratiebureaus die je beschrijft. Wat mij betreft had je ze echt met de grond gelijk mogen maken. Ik wacht nog altijd op de dag dat ik ze kan betrappen op een vleugje toegevoegde waarde. Ze leren het nooit of, nog veel erger, ze hebben het al jaren geleden geleerd en “verdienen” zo over de rug van werkzoekenden nog steeds hun geld. Hoe lang kan dit zo nog ongestraft doorgaan?

Los daarvan krijg je vooral in de periode dat jij je wezenloos solliciteert dreun na dreun te verwerken. Je schrijft het zelf al in je boek: “Hoeveel kan een mens hebben?” Wat mij opviel, is dat je vertelt dat jij je eigenlijk pas achteraf hebt gerealiseerd dat je al die dreunen voor je kiezen hebt gehad; niet terwijl je er middenin zat. Dat zijn ook mijn eigen ervaringen. Zolang je in het proces zelf zit, hobbel je van de ene beleving en teleurstelling naar de andere. De rekening, lees: echte klap, komt pas aan het eind. Ik vind het (als leek en op afstand) dan ook niet vreemd dat je daar depressief van bent geworden. Knap vind ik het trouwens wel, dat je achteraf toch vanuit een soort helicopterview terug kunt kijken naar het proces waar je destijds zelf middenin zat.

Mijn eigen ervaringen hebben akelig veel parallellen met die van jou: ook van bouwjaar 1952, eveneens gewerkt bij UWV en sinds enkele jaren afgekeurd, althans gedeeltelijk, op grond van psychische klachten als vermoedelijk gevolg van langdurige werkloosheid. Ik zag op je website dat je binnenkort een presentatie voor UWV-ers gaat houden, en dan ook nog  in de Jaarbeurs: goed van je! Ik wens je daarbij in ieder geval heel veel succes!

Angela H (Zoetermeer)

9 september 2011

 


Uncategorized